เพนต์เฮาส์
หลายวันผ่านไป...
แม้ร่างกายลูกพีชจะฟื้นตัวจนเกือบเป็นปกติ สองแก้มมีเลือดฝาด แต่ดูเหมือนความดื้อรั้นและนิสัยพยศก็ฟื้นคืนมาด้วยเช่นกัน ยิ่งร่างกายแข็งแรงขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งตั้งป้อมต่อต้านเขามากขึ้นเท่านั้น
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมื้อเช้าในวันนี้ ดูไม่ต่างอะไรกับสนามรบที่มีสงครามเย็นปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว ความเงียบงันที่น่าอึดอัดลอยอบอวลแข่งกับกลิ่นหอมของอาหารนานาชนิด
หลงเทียนอี้นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงแผ่รังสีอำมหิตออกมาจางๆ มือหนาถือถ้วยกาแฟดำขึ้นจิบ สายตาคมกริบลอบมองร่างเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ
ลูกพีชนั่งก้มหน้ามองจานข้าวต้มที่พร่องไปเพียงเล็กน้อย ใช้ช้อนเขี่ยอาหารไปมาเหมือนคนไม่มีกะจิตกะใจจะกิน ใบหน้าหวานงอง้ำ บ่งบอกชัดเจนว่ากำลัง ‘ประท้วง’
ตั้งแต่ตื่นนอนมาเธอไม่ยอมคุยกับเขาแม้แต่คำเดียว ถามคำตอบคำ หลบตา และพยายามทำตัวห่างเหินที่สุดเท่าที่จะทำได้
