เพนต์เฮาส์
เวลา 21.00 น.
ความเงียบถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ หลงเทียนอี้ก้าวออกมาจากลิฟต์ส่วนตัวด้วยใบหน้าเรียบเฉย ท่าทางน่าเกรงขาม แต่ในใจกลับรุ่มร้อน เขาเพิ่งจบดีลสำคัญแต่ภาพใบหน้าซีดเผือดของลูกพีชกลับวนเวียนอยู่ในหัวไม่เลิก
ทว่า... เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้องนอนใหญ่ ฝีเท้ากลับต้องหยุดกึก
ภาพตรงหน้าคือบอดี้การ์ดและคนสนิทยืนเรียงแถวหน้ากระดานกั้นประตูห้องนอนไว้อย่างแน่นหนา จิน คุณจาง มอลลี่ และฮันส์ ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียดและแน่วแน่
“ทำอะไรกัน... หลบไป” เทียนอี้สั่งเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเทาหม่นวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิด
“ไม่ได้ค่ะท่าน” มอลลี่เป็นคนแรกที่ใจกล้าเอ่ยปาก น้ำตายังคลอเบ้า “คุณหมอฌอนสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้าไปรบกวนคุณลูกพีชเด็ดขาด โดยเฉพาะ... ท่าน”
“มอลลี่... เธออยากตายหรือไง?” เทียนอี้กดเสียงต่ำ ก้าวเข้าไปหาหนึ่งก้าวรังสีอำมหิตแผ่ซ่าน “นั่นห้องนอนฉัน และนั่นก็ผู้หญิงของฉัน
