“ตื่นนานแล้วเหรอ” อ้อมกอดที่ฉันไม่คุ้นกระชับกอดฉันไว้แนบแน่น ในขณะที่ฉันนอนมองเพดานสีอึมครึมนี้มาสองชั่วโมง กว่าฉันจะข่มตาให้หลับได้ก็ใช้เวลาอยู่สักพักใหญ่ๆ ก่อนนอนฉันใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถูกพันธนาการไว้กอบกุมแหวนที่คอแล้วข่มตานอนด้วยความยากลำบาก
ต้องมานอนให้ใครกอดก็ไม่รู้ ไหนจะกลิ่นตัวที่ฉันไม่ชินอีก
“ฉันถาม เธอต้องตอบ” เสี่ยธอนลุกพรวดขึ้นมาคร่อมร่างฉันไว้ มือที่ถูกล็อคเขาประสานกับมือฉัน
“เฮ้อ...” ฉันหลับตาลงและผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ
“ตื่นนานแล้วค่ะ ปวดฉี่มากด้วย” ฉันบอกเขาหลังจากที่ลืมตาขึ้น เมื่อทำใจที่จะพูดกับเขาอยู่สักพัก
“หึ” เสี่ยธอนยกยิ้มเมื่อเห็นว่าฉันพูดกับเขา จากนั้นเขาก็กดจมูกลงที่แก้มของฉัน
“ปะ” เขาบอกขณะที่ยังคร่อมฉันอยู่
“ไปไหนคะ”
“เข้าห้องน้ำไง” เขาว่าพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก
“ช่วยแกะออกด้วยค่ะ คือฉันไม่ใช่นักโทษ” ฉันหันหน้าไปมองข้อมือตัวเองที่มันหนักอื้อไปด้วยกุญแจมือ
