“ไปกินข้าวกัน” เสี่ยธอนมันหันมายิ้มให้ฉัน หลังจากที่มันกดวางสายจากเสี่ยภพไป
ถามว่าหิวไหม ก็หิวนะ
แต่สถานการณ์ย่ำแย่แบบนี้ฉันกินไม่ลง
“ฉันอยากกินข้าวกับเธอ” เหมือนรู้ว่าฉันคิดอะไร ถึงได้พูดดักทางเพื่อไม่ให้ฉันขัดใจ
เส้นทางชีวิตที่น่ารังเกียจต่อจากนี้ เดิมพันด้วยชีวิตของคนในครอบครัวฉัน
ถึงแม้ฉันจะอยู่แบบตายทั้งเป็น แต่ถ้าคนที่ฉันรักปลอดภัย ต่อให้เจออะไรที่เลวร้ายฉันก็ยอม
“ค่ะ” ฉันรับคำและลุกขึ้นเดินผ่านเขา
“เดี๋ยว” มือหนาคว้าที่ต้นแขนของฉันไว้ ฉันถอนหายใจออกมายาวๆด้วยความเบื่อหน่าย และหันไปมองหน้าเขา
“คะ?” ฉันถามนิ่งๆ คือคนโง่ยังเข้าใจสีหน้าที่ฉันแสดงออกไป
แต่คนไร้ศีลธรรมคงไม่คิดใส่ใจ
“ถอดสร้อยแล้วก็แหวนที่นิ้วด้วย ฉันเห็นแล้วหงุดหงิดหัวใจ” เขาพูดขณะที่ยื่นมือมาจับสร้อยที่คอฉัน
“มันคือของสำคัญ ฉันไม่อยากถอด” ฉันบอกตามความจริง
ส่วนเขาโน้มหน้ามาแตะจูบปากฉันแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก
“ฉั
