“ทะ... ทำไม” ไอ้บ้าฮอลล์มันผงะลุกออกจากตัวฉัน แล้วมันก็เอ่ยถามด้วยใบหน้าตื่นตระหนก
“จิว...” มันเอ่ยเรียกฉันอีกครั้ง เพราะอยากจะให้ฉันตอบ
บางครั้งฉันก็ตามอารมณ์บ้าๆของมันไม่เคยจะทัน
“ก็แค่ลบ เพราะไม่ได้อยากให้มาอยู่บนตัวตั้งแต่แรก ไม่เห็นจะแปลกอะไร” ฉันพูดออกมาพร้อมกับทำหน้าราบเรียบ ไร้ความรู้สึก
รอยสักที่เป็นใบหน้าของเสี่ยธอน ฉันไปจัดการลบออก หลังจากที่มาอยู่ที่นี่ได้หนึ่งอาทิตย์ ฉันคิดจะลบตามที่ไอ้บ้าตรงหน้ามันเคยขอไว้อยู่แล้ว
แต่เราก็มาบาดหมางข้องใจกันเสียก่อน
การลบรอยสักคือสิ่งที่ตั้งใจ
ถึงแม้รอยสักจะโดนลบ แต่ส่วนลึกในหัวใจฉันจะยังคงระลึกไว้เสมอว่าผู้ชายที่ชื่อ ‘ธนธอน’ คือผู้มีพระคุณกับฉัน และคือคนๆหนึ่งที่ดีกับฉันเหลือเกิน
“ผิดเองจิว ฮอลล์ผิดเองทุกอย่าง ความจริงฮอลล์ไม่ได้โกรธที่จิวจูบไอ้ธอนด้วยซ้ำ ที่ฮอลล์แสดงออกไปตอนนั้นเพราะอยากแกล้งจิวจริงๆ แล้วเด็กผู้หญิงคนนั้นก็เด็กที่ไอ้
