“คุยกันได้ไหม” ฮอลล์มันเป็นคนพูดขึ้นมา หลังจากที่เราต่างมองหน้ากันอยู่นาน
สภาพร่างกายของมันแทบดูไม่ได้สักนิด ดูซูบผอมเบ้าตาคล้ำ เหมือนคนเล่นยา
แต่มันคงไม่ได้เล่นหรอกมั้ง หรือเล่นวะ?
“เรื่องวันนั้นมันไม่ใช่แบบที่ฮอลล์พูดนะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นเด็กไอ้ภพ” เมื่อมันเห็นฉันนิ่งมันก็เริ่มสาธยาย
เด็กเสี่ยภพ
เหอะ!
แดกต่อกัน มันก็ทำมาแล้ว บางทียังแดกพร้อมกันเลย
“ฮอลล์ไม่ได้เอาใครเลย บอดี้การ์ดก็อยู่ในห้องด้วย เรื่องนี้สาบานได้ว่าฮอลล์พูดจริง ที่พูดไปแบบนั้นเพราะอยาก...แกล้งจิว แล้วที่ไม่กลับบ้านวันนั้นก็ไปนอนผับ เหตุผลก็อยากแกล้งจิวเหมือนเดิมนั่นแหละ ฮอลล์อยากให้จิวง้อ อยากมีโมเม้นที่เมียง้อ แต่พอเช้ามืดกลับมาจิวก็ดันหายไป หัวใจฮอลล์แทบตกไปอยู่ตาตุ่มเลยรู้ไหม ร่องรอยอะไรก็ไม่เหลือไว้ แถมยังทิ้งแหวนที่สั่งห้ามถอดออกเด็ดขาด จิวใจร้ายมากรู้ไหม” ไอ้บ้าฮอลล์มันคุกเข่าลงที่พื้นตรงหน้าฉัน แล้วจากนั้นมั
