“หึ!” เสียงแค่นหัวเราะดูถูกเหยียดหยามดังขึ้นเมื่อไอ้หน้าตี๋ลูกคนจีนมันเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน
“เธอมีอะไรดีนักนะ ไอ้ธอนมันถึงได้แสดงความโง่ออกมาขนาดนี้” ไอ้หน้าตี๋มันพูดและยืนมองหน้าฉันด้วยสายตาร้ายๆ
“ถ้าวันนั้นฉันยิงเธอซะ เรื่องมันคงไม่วุ่นวายแบบนี้” ไอ้หน้าตี๋มันว่าขณะเชยปลายคางฉันขึ้นสบสายตากับมัน
ถามว่ากลัวไหม? ก็กลัวสิ! เพราะฉันไม่รู้ว่าจะมีคนปกป้องไหม
“ไอ้ฟ้ง!” เสี่ยธอนปัดมือไอ้หน้าตี๋ออกจากคางฉันและชี้หน้าไอ้หน้าตี๋อย่างเอาเรื่อง พร้อมกับคว้าข้อมือของฉันไปจับไว้
“เหอะ! เธอควรสำนึกบุญคุณผัวใหม่เธอนะ เพราะถ้าไม่มีมัน เธอตายตามไอ้ฮอลล์ไปแล้ว...แต่ก็ระวังตัวไว้ล่ะ” มันพล่ามด้วยเสียงราบเรียบพร้อมแสยะยิ้มเย้ยหยัน
และประโยคสุดท้ายมันหันไปพูดกับเสี่ยธอน
“มึงเลิกคิดซะ กูยอมแลกทุกอย่างมึงคงรู้” เสี่ยธอนว่าด้วยน้ำเสียงเย็นชาและดึงมือฉันให้เดินตามเขาออกมาจากตรงนั้น
เราเดินมาที่รถด้วยความเงี
