เลิกเรียน...
วันนี้ฉันกับสายธารเลิกเรียนค่ำหน่อย ระหว่างทางกลับคอนโดเราจอดรถแวะซื้อก๋วยเตี๋ยวเอาไว้ไปกินที่ห้องด้วย
“พริ้ง แกว่านั่นใช่คนมั้ย” สายธารชี้ให้ฉันดูตรงพุ่มไม้ข้างๆกับรถที่จอดอยู่ ตอนรี้เราซื้อก๋วยเตี๋ยวเสร็จแล้วอยู่ในรถกำลังจะกลับคอนโดกัน
“อื้อ ใช่จริงๆด้วย” ฉันตาโตทันทีเมื่อเห็นร่างคนอยู่ตรงพุ่มไม้ คือไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย เขานอนหมดสติอยู่
“ตะ ตายมั้ยวะแก เราจะช่วยเขาดีมั้ย แต่ถ้าเขาตาย ไม่เอานะฉันกลัวผี” สายธารหน้าซีดเผือดเลยตอนนี้
“ถ้าเขายังไม่ตายล่ะ แกฉันว่าเราลงไปช่วยเขาเถอะ”
“เอางั้นหรอ ?”
ฉันพยักหน้าตอบเพื่อน คือถ้าเราเห็นคนอยู่ในสภาพหมดสติแบบนี้เราก็ต้องช่วยสิ ไม่ว่าเขาจะเป็นหรือตาย ลองคิดในทางกลับกันถ้าคนนั้นคือเรา เราก็คงต้องการความช่วยเหลือเหมือนกัน
ฉันกับสายธารเปิดประตูลงจากรถก่อนจะเกาะแขนกันก้าวขาเดินเข้าไปใกล้ๆร่างคนๆนั้น
พอมองใกล้ๆถึงรู้ว่าเป็นผู
