ฉันเบิกตากว้างเมื่อหันไปมองทางต้นเสียงแล้วเจอกับพี่มารียืนมองมาทางฉันกับพี่สิงห์อยู่
“มันไม่มีอะไรนะคะ พี่มารีอย่าคิดมากนะพี่สิงห์ คะ แค่มา....มาหาเพื่อนแล้วเราก็แค่บังเอิญเจอกัน” ฉันพูดมั่วๆออกไป ในตอนนี้ฉันรนไปหมดดพูดอะไรไม่รู้เรื่องเลย ใจของฉัรมันเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก
“ระ หรอ มาหาเพื่อนงั้นหรอคะสิงห์”
“คงงั้น” พี่สิงห์ตอบพี่มารี แต่เขากลับเอาแต่จ้องมองหน้าฉัน สีหน้าของสีหน้าสิงห์เหมือนคนไม่ได้รู้สึกตกใจอะไรเลย
“เพื่อนอยู่คอนโดนี้งั้นหรอสิงห์” พี่มารีถามย้ำอีกครั้ง
“อื้ม” พี่สิงห์ยังคงเอาแต่มองหน้าฉันเหมือนเดิม
“พะ พี่มารีจะมาทำไมไม่บอกพริ้ง” ฉันเดินเข้าไปหาพี่มารี
แต่พี่มารีเดินสวนทางกับฉันตรงไปหาพี่สิงห์ จากนั้นก็ดึงแขนของพี่สิงห์ให้หันหน้ามาหาตัวเอง
“ทำไมต้องถอนหมั้น ถ้าไม่อยากจะหมั้นแต่แรกทำไมไม่ปฏิเสธ” พี่มารีถามเสียงสั่นเครือ แต่แล้วก็ไร้คำตอบใดๆจากปากของพี่สิง
