เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยามสาย ส่องลอดผ่านหน้าต่างห้องพักฟื้น เมย์ถูกย้ายออกจากห้อง ICU แล้ว ร่างบางนอนอยู่บนเตียงสีขาว ใบหน้ายังซีด แต่แววตาไม่ว่างเปล่าเหมือนเมื่อวาน เธอพ้นขีดอันตรายแล้ว และยังหายใจอยู่บนโลกใบนี้
และในจังหวะนั้นประตูห้องก็เปิดออกเบา ๆ ก่อนที่ร่างเล็กจะวิ่งพรวดเข้ามาด้วยความคิดถึงที่เก็บไม่อยู่
“แม่เมย์!”
เด็กน้อยเปิดประตูเข้ามาโดยไม่รอใคร ดวงตากลมโตแดงก่ำแต่เปล่งประกาย เธอวิ่งตรงมาที่เตียง ปีนขึ้นไปอย่างทุลักทุเล แขนเล็กโอบรอบคอแม่แน่นด้วยความคิดถึง
“แม่เมย์ มายมาแล้วค่ะ”
เมย์ที่เพิ่งฟื้น ยังมีอาการมึนงงอยู่บ้าง ภาพตรงหน้าเหมือนฝันที่ไม่กล้าขยับ กลัวว่าถ้ากระพริบตา ภาพนี้จะเลือนหาย เธอยกมือขึ้นช้า ๆ ลูบผมลูกสาวอย่างไม่มั่นใจนัก ก่อนที่รอยยิ้มจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากแห้งซีด
“มาย…” เสียงแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยชีวิต เด็กน้อยพยักหน้าแรง ๆ ซบหน้าเข้ากับอกแม่
“มายคิดถึ
