รถตู้คันหรูแล่นออกจากหมู่บ้านอย่างช้า ๆ เสียงลำธารน้ำไหลค่อย ๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความเงียบสงบภายในรถ ฟาร์มนั่งอยู่ข้างเด็กน้อย ส่วนติณณ์นั่งอยู่เบาะด้านหน้าอีกแถว คอยฟังบทสนทนาเด็กน้อยที่ดังขึ้นอย่างร่าเริง
“มายจ๋า…อย่าพูดมากสิลูก เดี๋ยวรบกวนคุณ ๆ เขา”
เสียงใสของเด็กน้อยยังดังเป็นระยะ ระหว่างที่รถตู้แล่นไปเรื่อย ๆ คนตัวเล็กเล่าโน่นเล่านี่ไม่หยุด ป้าจันทร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเหลือบมองหลานสาวด้วยแววตาเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยปรามเบา ๆ
“ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณป้า ฟาร์มชอบฟังมายพูดค่ะ”
ฟาร์มหันไปเห็นท่าทางนั้น หัวใจอ่อนลงทันที เธอยิ้มให้เด็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงนุ่ม พลางเอื้อมมือไปแตะหลังมือเล็กเบา ๆ “มายพูดได้เลย น้าไม่รำคาญเลยค่ะ”
“จริงเหรอคะ!” เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกาย
“จริงค่ะ” ฟาร์มพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“อาก็ฟังอยู่นะ”
ติณณ์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น คำพูดนั้นทำให้เด็กน้อ
