“เอาไว้วันหลังแล้วกันนะครับม๊า พอดีวันนี้ผมมีงานสำคัญต้องคุยกับเพื่อน” ติณณ์หันไปหาผู้เป็นแม่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“งั้นเหรอลูก” คุณหญิงพิมพ์พิไลชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างจำยอม
“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า เอาไว้วันหลังก็ได้ค่ะ วันนี้เฮียคงไม่สะดวก”
ปลายฟ้าเอ่ยขึ้นทันที รอยยิ้มสุภาพปรากฏบนใบหน้า ราวกับเข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี แต่มือที่วางอยู่บนตักของหญิงสาวกลับบีบแน่นขึ้น เล็บจิกลงบนฝ่ามือแน่น พอจะบอกถึงความไม่พอใจที่ถูกกดเก็บเอาไว้ลึก ๆ
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับม๊า ไว้วันหลังผมจะเข้ามาหาใหม่”
ติณณ์เอ่ยขึ้นพร้อมลุกขึ้นยืน เขาใช้จังหวะนี้ตัดบทสนทนาทั้งหมดอย่างสุภาพ ก่อนจะหันไปทางหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ติณณ์ยกมือไหว้อย่างมีมารยาท “ขอโทษด้วยนะครับคุณน้าวิภา ไว้โอกาสหน้าค่อยคุยกันใหม่”
“ไม่เป็นไรจ้ะ งานสำคัญก็ต้องไปก่อน” คุณวิภายิ้มรับ แม้จะมีแววตาเสียดายแทนลูกส
