“หนูมายอยู่ในบ้านจ่ะ เชิญคุณ ๆ เข้ามากินน้ำกินท่าในบ้านก่อนนะ”
หญิงสูงวัยค่อย ๆ เดินนำหน้า ฟาร์มกับติณณ์ก้าวตามไปติด ๆ แต่ยังไม่ทันที่ทุกคนจะก้าวถึงชานบ้านที่อยู่ตรงหน้า เสียงเล็กใส ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านใน พร้อมร่างเล็กที่วิ่งพรวดออกมาด้วยความดีใจ
“ป้าจันทร์จ๋าา!”
เด็กหญิงตัวน้อยในชุดเดรสลายดอก ที่แววตาเหมือนผู้เป็นแม่ไม่มีผิด เธอวิ่งมาออกมาพร้อมใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใส ดวงตาเป็นประกายอย่างคนที่กำลังรอคอยใครบางคน
“แม่เมย์มาเหรอคะ?”
คำถามนั้นทำให้ฟาร์มชะงัก หัวใจเหมือนถูกบีบเบา ๆ ติณณ์ยืนนิ่งไปชั่วครู่ สายตาคมอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ป้าจันทร์ย่อตัวลงช้า ๆ ลูบศีรษะหลานรักด้วยความอ่อนโยน
“ยังจ้ะคนดี แม่เมย์ยังไม่มา” เด็กหญิงทำหน้างอเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่หมดหวัง
“งั้นแม่เมย์โทรหามายไหมคะ วันนี้มายวาดรูปให้แม่ด้วยนะ”
ฟาร์มกัดริมฝีปากตัวเองแน่น น้ำตาคลอขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอย่อตัวลงให้อยู่ระดับ
