ความจริงในอดีต

คืนนั้นมธุรสใจลอยสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจนวรินทรสังเกตเห็น “พรุ่งนี้ไวน์จะกลับมาถึงสายๆ พี่บอกไวน์แล้วว่าฝากดูหวานใจสักสองสามชม. แล้วเราไปเยี่ยมคุณพ่อของผึ้งกัน” เขานั่งลงบนอีกฝั่งของที่นอน มองลูกสาวที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเด็กหญิงเริ่มจำเสียงพ่อและแม่ได้แล้ว มธุรสนิ่งเงียบ ความคิดภายในใจตีกันวุ่นวาย เธอไม่อยากไปเยี่ยมคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อ แต่เธอก็ไม่อยากให้ผู้ชายคนนั้นทรมานตัวเองด้วยการไม่ยอมเข้ารับการรักษา ชายหนุ่มเห็นท่าทางของเธอ รู้ว่าเธอกำลังต่อสู้กับความคิดตัวเองอย่างหนัก เขาเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้ “ผึ้งครับ ทุกคนมีเหตุผลของตัวเอง ปัญหาของพ่อแม่บางทีเราเข้าไม่ถึงหรอกว่าผู้ใหญ่มีเงื่อนไขอะไรในการตัดสินใจ ตราบใดที่เราไม่ได้อยู่ในจุดเดียวกับเขา ถ้าไม่สบายใจก็ไปเยี่ยมเขาถ้าผึ้งคิดว่าการไปเยี่ยมพ่อแล้วจะผิดต่อแม่ ก็มองว่าเขาเป็นเพื่อนมนุษย์คนนึงก็พอ” หยดน้ำใสร่วงหล่นลงกระทบมือที่กำเข้