วรรัตน์และอธิศนั่งลงตรงหน้าบิดามารดาของเธอในห้องรับแขกที่บ้าน ชายหนุ่มเลื่อนตัวไปนั่งบนพื้นพรมตรงหน้าผู้ใหญ่ทั้งสอง ก้มลงกราบท่ามกลางความตกใจของนางวารีและสามี
“ตาหมีลุกมาลูก ไม่ต้องทำขนาดนี้” นางรีบจับมือของว่าที่ลูกเขยให้ลุกมานั่งบนเก้าอี้ตามเดิม
“วันนี้ผมยังไม่ได้นัดผู้ใหญ่มาเจรจาครับคุณอาทั้งสอง เกรงว่า..”
“ไม่เป็นไร นอกจากเราก็คงไม่มีใครมาขอยายไวน์แล้วล่ะ” บิดาของวรรัตน์รีบแทรกทำให้ลูกสาวถึงกับเรียกเสียงสูง
“พ่อคะ....”
“เอาน่าพ่อเขาหมายความหนูเป็นคนที่ดีพร้อม มาตรฐานสูงไม่ได้ชอบใครง่ายๆ ไงลูก” นางวารีไกล่เกลี่ย
“ผมคุยกับไวน์แล้วครับ อยากแต่งงานเร็วๆ ถ้าคุณอาทั้งสองไม่ขัดข้องผมจะนัดผู้ใหญ่มาเจรจาสู่ขอ”
“เรียกพ่อแม่ก็ได้หมี ไม่ต้องเรียกอาแล้ว” นางวารียิ้มแย้ม ได้ลูกเขยเป็นนายแพทย์คงไม่มีใครรังเกียจ
“แต่แม่ว่าเราไปบอกพ่อแม่เราสักหน่อยจะดีกว่า” นางวารีหันไปมองสามีซึ่งพยักหน้า
