“ไหนห้องนอนไวน์คะพี่หมี” เย็นนั้นวรรัตน์เดินหาของเธอที่ขนมาทุกห้องของบ้านพี่ชายแล้วก็ยังไม่เจอ
“เดี๋ยวพี่พาขึ้นไปดู” อธิศละสายตาจากหนังสือเล่มใหญ่ มันเป็นหนังสือทางวิชาการเกี่ยวกับงานของเขา
“แค่บอกมาก็พอค่ะ” วรรัตน์ขืนตัวเมื่อถูกโอบไหล่พาเดินขึ้นบันได เธอสังหรณ์ใจว่าสิ่งที่คิดไว้อาจจะถูกต้องคือของๆ เธอตอนนี้มันอยู่ในห้องนอนเขา
“ไม่ได้สิ พี่ต้องพาไวน์ไปดูเอง”
“พี่หมี” เสียงเธอลั่นเมื่อเขาพาเธอเดินเข้าห้องนอนตนเอง
“ถ้าแม่ไวน์รู้จะว่าไง” เธอยังโวยวาย
“แม่ไวน์รู้คุณพ่อก็รู้ พี่สารภาพไปหมดแล้วล่ะ ท่านยังฝากบอกว่าให้พี่ดูแลไวน์ดีๆ ส่วนฤกษ์งานแต่งท่านโทรมาบอกว่าปลายปีนะครับ”
ท่าทีขัดขืนของเธอหยุดลงฉับพลัน
“ปลายปีเหรอคะ” ก็ดีเหมือนกัน หวานใจจะได้แข็งแรงพอจะขึ้นเครื่องได้
“ครับไปดูห้องนอนกันเถอะ” อธิศดึงตัวเธอเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูลง
“ไวน์ชอบที่นี่ไหม ถ้าไม่โอเคพี่จะซื้อบ้านใหม่ข
