ไปเยี่ยมพ่อ

คืนนั้นมธุรสเข้าไปดูคนป่วยอีกสองครั้ง เธอปลุกเขาทานยาตอนสี่ทุ่มจากนั้นชายหนุ่มหลับยาว เธอมาอีกครั้งตอนเที่ยงคืนเห็นว่าเขาหลับดีจึงกลับไปนอนห้องตัวเองคอยเลี้ยงหวานใจ และบอกให้ป้านวลกลับไปนอนเพื่อที่แม่บ้านจะได้พักผ่อนเต็มที่ วันรุ่งขึ้นวรินทรอาการดีขึ้น ไข้เขาลดลงแต่อธิศที่มาดูอาการสั่งให้เขานอนพักอีกสองวันเพื่อให้ร่างกายฟื้นฟูตัวเอง “อย่าเพิ่งลุกไปไหน งานยังไม่ต้องทำนายควรนอนไปอีกสองวันอย่างน้อย” อธิศสั่ง “แต่ฉันอยากเจอหวานใจ อยากไปช่วยผึ้งเลี้ยงลูก” วรินทรพูดเสียงห้วน “แล้วเป็นยังไงทำไมจะต้องดื้อคะ เป็นคนไข้ดื้อกับหมอได้เหรอ” มธุรสทำเสียงจิ๊จ๊ะในคออย่างขัดใจ “พี่ไม่ได้ดื้อนะผึ้ง ไอ้หมอมันเจตนาไม่บริสุทธิ์ก็เห็นๆ อยู่” ไอ้เรื่องย้ายห้องเหมือนกัน อย่านึกว่าไม่รู้ว่าทำไมมันถึงให้วรรัตน์ย้ายไปอยู่บ้านโน้นแทนแล้วให้เขามานอนที่นี่ “เงียบเลยค่ะ เย็นนี้จะพาหวานใจมาหาให้มาเล่นด้วย ได้ไหมคะพี