“วันนั้นเรายังคุยกันไม่จบ” อธิศพูดขึ้นมา ป้านวลออกไปนานแล้วและวรรัตน์ไม่พูดอะไรกับเขาเช่นเดิม
“วันไหนคะ” เธอเลิกคิ้วมองเขา มีอะไรที่คุยไม่จบด้วยหรือ
“วันนั้นที่โรงพยาบาล ก่อนที่ผึ้งจะกลับบ้านเมื่อเดือนก่อน” วันนั้นวรรัตน์ใส่เขาเป็นชุดแล้วจากไป ไม่ฟังอะไรเลย
หญิงสาวคอแข็ง เรื่องวันนั้นเธอพูดจบแล้ว
“เรื่องที่ไวน์ว่าพี่ว่าถ้าไม่บังเอิญมาเจอกัน พี่จะมาตามตื๊อไวน์รึเปล่าไง” เขาเริ่มเห็นหน้าตึงๆ ของเธอก็ยิ้มอย่างอ่อนใจ
“พี่ไม่ได้ทิ้งไวน์ไปห้าปีอย่างที่ไวน์พูด พี่พยายามติดต่อไวน์แล้วแต่เราไม่รับสายพี่ บล็อกไลน์ ตัดการติดต่อทุกช่องทางพี่ทำได้แค่ส่งของขวัญไปให้ไวน์ปีละสองสามครั้งแต่ไวน์ไม่เคยตอบกลับมา วันแรกคือวันเกิดไวน์ วันที่สองคือวันครบรอบที่เราเป็นแฟนกัน วันที่สามคือวันเคาน์ดาวน์ ไวน์ไม่รู้จริงๆ เหรอว่าเป็นของของพี่”
ช่วงที่วรรัตน์ยังเรียนปีสุดท้ายที่กรุงเทพฯ เขาทำงานที่โรงพยาบาลต่าง
