เรื่องของคนที่ตายไปแล้ว

วรินทรกลับมาถึงกรุงเทพฯ ในตอนค่ำชายหนุ่มเลือกนั่งแท็กซี่กลับบ้านโดยที่ไม่ให้ใครไปรับที่สนามบิน เขาตรงไปหามธุรสและลูกสาวโดยที่ไม่แวะบ้านตัวเอง “ผมกลับมาแล้วครับผึ้ง” เขาตะโกนเรียกเธอทั้งที่ยังไม่เห็นตัว “คุณโตมาแล้วเหรอคะ คุณผึ้งกล่อมน้องหวานใจอยู่ในห้องค่ะ” ป้านวลตอบ นางกำลังเก็บโต๊ะหลังจากที่ทุกคนแยกย้ายเข้าห้องส่วนตัวหมดแล้ว “ขอบคุณครับ” เขาขอบคุณแม่บ้าน จากนั้นเคาะประตูห้องนอนของมธุรสและผลักประตูเข้าไป มธุรสหลับอยู่บนที่นอน ส่วนเด็กหญิงยังลืมตามองนั่นนี่ตาแป๋ว “ไหนว่ามากล่อมลูก” เขาพึมพำ ยิ้มให้ลูกสาวคนเล็กที่กำลังมองตอบ เด็กหญิงส่งยิ้มให้บิดาอย่างคุ้นเคย “ไม่นอนเหรอคะลูก หรือว่าไม่ง่วงพ่ออุ้มไหมคะ” วรินทรนั่งลงบนอีกฝั่งของเตียง ทำเสียงสองคุยเล่นกับลูกสาว มธุรสลืมตาตื่นเธอเผลอหลับไปจากความเพลียสะสมหลายวัน หญิงสาวมองเขาไม่แน่ใจว่าวรินทรมาจริงหรือว่าเธอฝัน “นอนต่อเลยก็ได้ครับผึ้