พี่ไม่มีสมบัติไม่เป็นไร

วันต่อมาอธิศมาหาวรินทรแต่เช้า สองหนุ่มคุยกันท่าทางเคร่งเครียด วรรัตน์ชะเง้อคอไปทางโต๊ะที่พวกเขาคุยกันแล้วถามเพื่อนสนิท “เขาคุยอะไรเหรอผึ้ง” มธุรสหันมามองหน้าเพื่อนสาว “ปกติไวน์ไม่สนใจเรื่องพี่หมีไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ๆ สงสัย” ทุกครั้งที่อธิศมาเพื่อนเธอจะเดินหนีไม่สนใจไม่คุยด้วยจนเป็นเรื่องปกติ “แหม... ก็เห็นเขาคุยท่าทางเคร่งเครียด” วรรัตน์แก้ตัว “คงคุยเรื่องพ่อแม่เขาน่ะ เห็นคุณโตว่ายายของน้องท็อปจะฟ้องเอาหลานไปเลี้ยงเอง” มธุรสพูดตามที่วรินทรเล่าเมื่อคืน วรรัตน์ทำหน้าสงสัยเมื่อได้ยินดังนั้น “เอาจริงเหรอ เขาท่าจะเพี้ยนกันทั้งบ้าน” “ไวน์ เธอสนิทกับแม่น้องท็อปรึเปล่า” มธุรสทันรู้จักผู้หญิงคนนั้น แต่ในช่วงที่เธอมาทำงานที่ไร่นรีเองไม่ได้มาที่นั่นบ่อยนัก เธอพักที่บ้านบิดามารดาของเธอในตัวเมืองแม่ฮ่องสอนเป็นส่วนใหญ่ ปล่อยให้สามีและลูกชายวัยสองขวบอยู่กันที่ไร่ ในระยะแรกเธอเป็นเลขาของวรินทรก