ตามหา

หญิงสาวเปิดสมุดบัญชีธนาคาร วันนี้เธอเอาสมุดไปอัพเดตมาพบว่านอกจากเงินก้อนแรกที่วรินทรโอนให้เมื่อสองสัปดาห์ก่อนจำนวนสองล้าน วานนี้มีอีกก้อนถูกโอนเข้ามาในจำนวนเท่ากัน เธอจำได้ว่าโมโหมากเมื่อเห็นยอดเงินที่สองจึงโทรไปหาวรรัตน์ทันที “แกจะเดือดร้อนทำไม เขาอยากให้ก็รับไว้” วรรัตน์พูดด้วยท่าทีไม่เดือดร้อน “แต่ฉันไม่อยากรับแล้ว ฉันไม่ได้ขายตัวนะไวน์” “พี่โตเขาคงอยากให้แกโทรหาเขามากกว่าถึงโอนเงินให้ เขาไม่ได้มองแกแบบนั้นหรอก ผึ้งแกต้องใช้เงินนะเก็บเอาไว้เลี้ยงลูกสิ 4-5 ล้านถ้าเลี้ยงอย่างดีที่สุดก็อาจจะไม่พอจนลูกเรียนจบ” หญิงสาวอึ้งไปเมื่อเพื่อนว่าแบบนี้ เธอยังไม่ได้บอกวรรัตน์ถึงผลการตรวจแน่นอนด้วยซ้ำ แต่วรรัตน์ก็ดูมั่นใจมากว่าเธอต้องตั้งครรภ์ “ถ้าแกไม่รับไว้ฉันจะบอกพี่โตว่าแกท้อง บอกว่าแกอยู่ที่ไหน ให้ฉันสบายใจสักเรื่องได้ไหมผึ้ง อย่างน้อยฉันจะได้รู้ว่าแกมีเงินมากพอที่จะดูแลตัวเอง มากพอที่จะเลี้ยงลูกได้ แกท้องแบบนี้ไม่มีใครรับทำงานหรอก เก็บเงินไว้ดูแลตัวเองโอเคนะ” วรรัตน์พูดยาวเหยียดและรีบวางสายตัดบทไปเพื่อไม่ให้เพื่อนสนิทเถียงอะไรได้อีก เธอไม่ได้ขู่ว่าจะบอกวรินทร เธอจะทำจริงๆ ถ้ามธุรสไม่ยอมรับการดูแลอะไรเลย “พี่โตคะ บัวเพิ่งรู้ว่าพี่ผึ้งลาออกไปแล้ว มีเรื่องอะไรกันรึเปล่าคะ” สายตาผู้หญิงเธอย่อมรู้ดีว่ามธุรสคิดอย่างไรกับวรินทร บุณฑริกนึกตำหนิตัวเองที่สนใจแต่เรื่องตนเองจนไม่เห็นว่าเรื่องของเธอ จะทำให้ใครมีปัญหาตามมาด้วย “ไม่หรอกครับไม่เกี่ยวกับบัวหรอก บัวกำลังท้องดูแลตัวเองดีๆ ก็พอกับสอนน้องท็อปไป ไม่ต้องเครียดเรื่องอื่น” ถ้ามธุรสจะมีปัญหา ปัญหาที่ว่ามาจากเขาเองไม่ใช่ใคร บุณฑริกไม่ได้ผิดอะไร และมธุรสก็ไม่ผิดเช่นกันถ้าเธอจะเข้าใจผิดเขากับครูของลูกชาย ชายหนุ่มจ้างนักสืบให้ติดตามวรรัตน์ เขาเชื่อว่าสักวันญาติผู้น้องจะต้องไปหามธุรสแน่นอน เรื่องการตามหามธุรสไม่ยากเท่ากับการตอบตัวเองว่าเขาจะตามเธอกลับมาในฐานะอะไร วรินทรรู้ว่าต่อให้กลับมาเธอจะไม่มีวันมาอยู่แบบเดิมอีก แล้วเขาพร้อมแค่ไหนกับการมีครอบครัวอีกครั้ง สองสัปดาห์ต่อมาวรินทรรีบไปกรุงเทพฯ ทันทีเมื่อนักสืบที่เขาจ้างหาตัวมธุรสเจอแล้ว ชายหนุ่มเช่ารถจากสนามบินแล้วตรงไปที่ตามแผนที่ที่นักสืบให้มา บ้านของมธุรสหาไม่ยากเพราะอยู่ในหมู่บ้านที่ระบบรักษาความปลอดภัยไม่เข้มงวด “ผึ้ง” เขาตะโกนเรียกเธอหลังจากที่ลงจากรถมองเลขที่บ้านจนแน่ใจและเห็นเธอเดินออกมาจากบ้านพอดี มธุรสตกใจจนทำของในมือหล่น เธอไม่คิดว่าวรินทรจะมาหาเธอที่นี่ได้จริง “คุณมาได้ยังไง” เธอพูดเสียงแทบเป็นกระซิบ “ผมมาตามผึ้ง เป็นห่วงแล้วคนที่บ้านผึ้งที่ว่าป่วยเป็นยังไงบ้าง” วรินทรถือวิสาสะเปิดรั้วเข้ามา มองไปรอบๆ บ้าน เขานิ่วหน้าเมื่อรู้สึกว่าที่นี่ความปลอดภัยน้อยมาก ใครนึกอยากเข้าก็เข้าได้ง่ายๆ “เอ้อ.. ไม่มีแล้วค่ะ” เธอตอบตะกุกตะกัก ชายหนุ่มมองหน้าซีดเซียวของเธอ “ผึ้งไม่สบายเหรอ หน้าซีดมากผมพาไปหาหมอนะ” “ไม่ต้องค่ะ เมื่อคืนนอนดึกเลยเพลียค่ะ” หญิงสาวขืนตัวเมื่อเขาทำท่าจะดึงร่างเธอออกจากบ้าน “คุณผึ้งมีแขกเหรอคะ” นวลแม่บ้านออกมาดู “เปล่าจ้ะ เดี๋ยวคุณเขาก็กลับแล้ว” มธุรสรีบตอบทำให้วรินทรหน้าตึง มธุรสรอจนนวลเดินกลับเข้าไปทำงานบ้านต่อ เธอจึงหันมาคุยกับแขก “คุณจะมาเอาเงินคืนใช่ไหมคะ ไปแบงค์ด้วยกันก็ได้ค่ะ” วงเงินโอนของเธอไม่ได้มากขนาดนั้น เธอจึงต้องไปธนาคาร “เปล่า ผมอยากมาคุยกับคุณ อยากมาขอให้คุณกลับไปทำงานที่ไร่” วรินทรพูดห้วนๆ “เงินผมให้ไปแล้วไม่อยากได้คืน” มธุรสถอนใจ “ผึ้งคงกลับไปไม่ได้ค่ะ ต้องขอโทษด้วย” “แล้วทำไมผึ้งต้องตัดการติดต่อกับผมทุกช่องทาง ผมทำอะไรผิด” อดีตเจ้านายถามสิ่งที่คาใจ เธอนิ่งเมื่อถูกถาม เขาไม่รู้หรือว่าทำไมเธอจึงทำแบบนั้น “คุณไม่ผิดอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่ไม่อยากอยู่แบบนั้นอีกแล้ว” 'แบบนั้น' เธอคิดว่าเขาเข้าใจดีว่าหมายความว่าอะไร เธอทนอยู่กับการไม่มีสถานะไม่ได้อีกแล้ว แต่ไม่ได้คิดจะโทษใครเธอเป็นแมงเม่าที่เลือกบินเข้ากองไฟเองและรู้ว่าผิดเองจึงถอยออกมา วรินทรพูดไม่ออก เขาไม่พร้อมกับการแต่งงานจริงๆ แต่ก็ทำใจไม่ได้กับการไม่มีเธออยู่ใกล้ตัว “ผมไม่พร้อมจะแต่งงาน แต่ผึ้งอย่าทำแบบนี้ได้ไหม กลับไปทำงานกับผม เราจะไม่มีอะไรกันอีกก็ได้ผมยอม ผมจะไม่บังคับ” มธุรสหัวเราะทั้งที่ไม่ขำ เธอไม่เคยรู้สึกว่าเขาเห็นแก่ตัวจนถึงวันนี้ที่เธอรู้สึกจนได้ เธอจะไปอยู่กับเขาได้อย่างไรในตอนนนี้ที่ท้องโตขึ้นทุกวัน เธอจะอยู่ดูเขาดูแลฟูมฟักบุณฑริกได้อย่างไร เรื่องที่เขาไม่พร้อมแต่งงานนั้นก็รู้ดีอยู่ เพราะต่อให้เขาพร้อมบุณฑริกแม่ของลูกเขาคนปัจจุบันคงไม่ยอม “ไม่ดีกว่าค่ะ ตอนนี้ผึ้งกำลังจะมีครอบครัว เรื่องของเรามันมาไกลจนย้อนกลับไปทำเหมือนว่าไม่มีอะไรแล้วไม่ได้ ปล่อยให้ผึ้งมีชีวิตใหม่ได้ไหมคะคุณโต” เธอไม่ได้โกหก เธอกำลังจะมีครอบครัวจริงๆ ครอบครัวที่ประกอบด้วยแม่และลูก มธุรสพอใจแล้ว “ผึ้งจะแต่งงานเหรอ ผมคิดว่าคุณรักผมเสียอีก” ประโยคเหมือนกับตัดพ้อทำให้เธอมองหน้าเขา “ผึ้งรักคุณ แต่ผึ้งก็ต้องอยู่กับความจริงว่าเรื่องของเราเป็นไปไม่ได้ แล้วถ้าในช่วงที่ผึ้งทำงานให้คุณสามปีมันยังพอมีความดีเหลืออยู่ ผึ้งขอให้คุณปล่อยผึ้งให้เป็นอิสระได้ไหมคะ”