กลับบ้าน

มธุรสกลับมาถึงบ้านในตอนก่อนเที่ยง บ้านเดิมของเธอเป็นบ้านของมารดาที่เสียชีวิตไปก่อนที่เธอจะไปทำงานกับวรินทร เป็นบ้านในหมู่บ้านขนาดห้าสิบตารางวา ไม่ใช่บ้านหลังใหญ่แต่เธอก็ภูมิใจเพราะมารดาหามันมาด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง หญิงสาวไขกุญแจเข้าไปในบ้าน มันค่อนข้างมีฝุ่นมากเพราะปิดไว้เฉยๆ เป็นปี มธุรสจึงใช้เวลาในวันนั้นทำความสะอาดขนานใหญ่ “หนูผึ้งกลับมาแล้วเหรอลูก” เสียงทักดังขึ้นในตอนที่เธอขนขยะไปทิ้งหน้าบ้าน “ค่ะคุณป้า” เธอยิ้มให้เพื่อนบ้านหญิงสูงวัยกว่าและพูดต่อ “ผึ้งเพิ่งมาเมื่อกลางวันนี้เองค่ะ” เธอสนทนาต่อกับเพื่อนบ้านอีกครู่ใหญ่ นางสุรีย์เป็นผู้ใหญ่ที่ครอบครัวเธอรู้จักมานานตั้งแต่ย้ายมาที่นี่ใหม่ๆ มีอะไรก็ไหว้วานกันได้เสมอ บ่ายวันนั้นมธุรสออกไปข้างนอกเพื่อซื้อของใข้เข้าบ้าน เธอเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ใหม่เปลี่ยนไลน์ใหม่ จากนั้นหญิงสาวโทรไปหาวรรัตน์ “นี่เบอร์ใหม่แกเหรอผึ้ง” “อือ ฉันมาถึงบ้านแล้วนะไวน์คงอยู่บ้านสักพักน่ะ” “แล้วแกไปสนามบินยังไง นี่ฉันคิดว่าจะไปส่งแกอยู่นะทำไมไปปุบปับ” ตอนแรกวรรัตน์คิดว่ามธุรสลาออกแล้วเธอจะชวนเพื่อนทำงานที่โรงแรมของครอบครัว ไม่รู้ว่ามธุรสจะกลับกรุงเทพฯ ทันทีแบบนี้ “คุณโตไปส่งเมื่อเช้าน่ะ ฉันยื่นใบลาออกให้เขาแล้ว” มิน่าชายหนุ่มถึงอารมณ์ไม่ดีวรรัตน์คิดในใจ วรินทรเข้ามาที่สำนักงานแต่เช้า ไม่คุย ไม่พูดกับใครแม้กระทั่งเธอ “เขาไม่รั้งแกไว้เลยเหรอ” ถ้ายื่นหนังสือลาออกกับมือ วรินทรไม่น่าจะยอมให้มธุรสลาออกนั่นคือสิ่งที่วรรัตน์เข้าใจ เธอเชื่อว่าสองคนนี้รักกันด้วยซ้ำแล้วมันเกิดอะไรขึ้น “ไม่ แต่ก็ดีจะได้ไม่เสียความรู้สึกมากไปกว่านี้” “ฉันกำลังจะชวนแกมาทำงานที่บ้านอยู่เลย ผึ้งแกกลับมาไหมมาทำงานที่นี่ก็ได้ ไม่เกี่ยวกับพี่โตเขาหรอก” วรรัตน์เกลี้ยกล่อม เธอรู้ว่ามธุรสไม่เหลือใครที่กทม.แล้ว “อย่าเลยไวน์ ช่วงนี้ฉันยังอยากพักขออยู่เฉยๆ ก่อนนะแล้วค่อยคิดว่าจะทำอะไรต่อ” หากจะจากก็ขอไปให้สุด เธอจะไม่ทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ มธุรสคิดในใจ การไปทำงานกับวรรัตน์ที่โรงแรมถึงอย่างไรก็ต้องเจอวรินทรแล้วเธอจะยิ่งตัดใจยาก สู้ไม่พบกันเสียเลยดีกว่า “ศุกร์นี้ฉันจะลงไปหาแกที่บ้าน อย่าไปไหนนะผึ้งเดี๋ยวโทรหาอีกที” วรรัตน์รีบตัดบทเมื่อเห็นวรินทรกลับเข้ามาในสำนักงานอีกครั้ง “ไวน์พี่ขอคุยด้วยสักแป๊บ” “ค่ะ” “ผึ้งมีปัญหาอะไรรึเปล่า ทำไมอยู่ๆ ลาออก” วรรัตน์กลอกตามองบน 'นี่เขาโง่หรือโง่' เธออยากจะถาม “ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ช่วงนี้ผึ้งดูเครียด” คิดเองไม่ได้ก็ไม่สมควรรู้ “ผึ้งลาออกไปแล้ว พี่โทรหาไม่ได้ปัญหาของเขานี่ต้องปิดเบอร์ด้วยเหรอ” วรินทรถาม วรรัตน์แสร้งทำหน้าตกใจ “อ้าวเปลี่ยนเบอร์ด้วยเหรอคะ เหมือนมีอะไรเกลียดคนที่นี่รึเปล่าเลยไม่อยากติดต่ออีก” วรินทรมีสีหน้าเครียดมากขึ้น “หรือว่าผึ้งโกรธพี่เรื่องครูบัว” “ไม่ทราบสิคะ ว่าแต่จะให้ประกาศรับสมัครเลขาใหม่ไหมคะ” “ไม่ พี่จะรอผึ้งกลับมาเป็นเลขาให้เหมือนเดิม” วรินทรเดินออกจากสำนักงานเมื่อไม่ได้คำตอบอะไรจากวรรัตน์ วรินทรเดินเข้ามาในบ้านพักที่มธุรสเคยอยู่ มันเงียบเหงาไปทันตา เขาติดต่อมธุรสไม่ได้ขอที่อยู่ของเธอจากวรรัตน์ก็ไม่ได้อีก เพราะญาติสาวอ้างว่าไม่รู้ 'กลับมาได้ไหมผึ้ง' เขาพูดกับตัวเอง ที่นี่ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง เขาสั่งให้แม่บ้านทำความสะอาดแต่ห้ามเคลื่อนย้ายของใช้ต่างๆ มองไปทางไหนก็เห็นแต่ของของมธุรสที่เธอไม่ได้เอาไป มธุรสล็อกอินเข้าโปรแกรมหาคู่ เธอทิ้งข้อความไว้ให้พี่หมีใหญ่ว่าเธอคงไม่ได้เล่นแอพนี้แล้ว และให้ไลน์ใหม่ทิ้งไว้เผื่อเขาอยากทักทายกัน เสียงแจ้งเตือนจากไลน์ดังขึ้นทันทีเมื่อเธอล็อกออฟจากโปรแกรมดังกล่าว หญิงสาวยิ้มเมื่อเห็นโปรไฟล์รูปหมีขอแอดเพื่อนมาและส่งสติ๊กเกอร์สวัสดีมาทักทาย พี่หมีใหญ่ : ฮันนี่หายไปไหมมาเอ่ย พี่กำลังเป็นห่วงเลยนะ ไม่เห็นออนตั้งหลายวัน ฮันนี่ : ย้ายที่อยู่ค่ะพี่หมี เลยยุ่งๆ นิดนึง พี่หมีสบายดีไหมคะ พี่หมีใหญ่ : สบายดีครับ พี่ก็ย้ายเหมือนกันนะ แหม..ดวงเราคล้ายๆ กัน ฮันนี่ : เหมือนกันค่ะ ผึ้งไม่ได้ใช้แอพนั้นแล้วยังไงถ้าพี่หมีอยากทักทาย คุยกันทางนี้ได้นะคะ พี่หมีใหญ่ : ขอบคุณครับที่ไว้ใจพี่ ถ้าฮันนี่มีปัญหาอะไรเล่าให้พี่ฟังได้นะ ถ้าพี่ยุ่งอาจจะไม่ได้ตอบแต่เขียนมาเล่าทิ้งไว้ได้ ฮันนี่ : ขอบคุณมากค่ะพี่หมีกอดอุ่น มธุรสยิ้มกับตัวเอง เธอยกมือขึ้นลูบหน้าท้องไปมาเบาๆ กลับมาถึงบ้านสองวันหญิงสาวไปตรวจที่โรงพยาบาลและผลเป็นตามที่เธอกลัวจริงๆ เธอตั้งครรภ์ได้ห้าสัปดาห์แล้ว เธอไม่พร้อมอะไรเลยสักอย่างแต่เมื่อคิดไปถึงมารดา ตอนที่มีเธอท่านก็เล่าให้ฟังว่าตอนนั้นท่านเองก็ไม่พร้อม ท่านก็ยังเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่สมบูรณ์แบบที่สุด ตอนนี้มธุรสมีเพื่อนอยู่ด้วยในบ้าน เป็นแม่บ้านที่คุณสุรีย์เพื่อนบ้านแนะนำมา เป็นสาวใหญ่วัยห้าสิบทำงานบ้านดี รู้กาลเทศะและเลี้ยงเด็กอ่อนได้ เธอไม่ได้ปิดบังเรื่องท้องกับใครในละแวกใกล้เคียง และสังคมที่นี่ก็ตัวใครตัวมันเกินกว่าจะมานั่งนินทากัน เธอจึงไม่ห่วงเรื่องจะเสียชื่อหรืออับอายที่ท้องไม่มีสามี