“หนูเดือน...หนูเดือนของป้า...”
พอเดือนกันยาก้าวลงมาจากรถของแม็กซิมัส ป้าลำเจียกก็รีบวิ่งเข้ามาหา น้ำตาหูน้ำตาไหลพรากด้วยความดีใจ หญิงสาวรีบกอดร่างของหญิงสูงวัยเอาไว้แน่น
“ป้าสบายดีไหมคะ” หญิงสาวถามน้ำตารื้น
ป้าลำเจียกคลายอ้อมกอด แล้วขยับตัวออกห่างไปเล็กน้อยเพื่อมองสำรวจหญิงสาว
“ป้าสบายดีค่ะ ว่าแต่หนูเดือนเถอะ สบายดีไหมคะ ทำไมผอมลงไปผิดหูผิดตาแบบนี้” ถามเสร็จก็หันไปจ้องหน้าแม็กซิมัสที่ยืนอมยิ้มอยู่ข้างๆ เดือนกันยา
“หรือว่าถูกคุณแม็กรังแกเอาอีกคะ”
เดือนกันยายิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะส่ายหน้าน้อยๆ “คุณแม็กไม่ได้รังแกเดือนหรอกค่ะ”
“แต่หนูเดือนผอมไปนะคะ”
“ก็ช่วงที่เดือนหนีกลับกรุงเทพฯ เดือนตรอมใจนี่คะ เลยกินอะไรไม่ค่อยลง”
“เห็นไหมครับป้า ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ชอบมองผมในแง่ร้ายอยู่เรื่อยเลย”
“ก็ใครจะไปรู้ล่ะคะ เห็นปกติคุณแม็กเจ้าแผนการจะตายไป นึกว่าหาเรื่องอะไรแกล้งหนูเดือนอีก” ป้าลำเจีย
