“ถ้าหัวใจของเธอเป็นของฉัน ฉันก็คงไม่ต้องหลอกล่อแบบนี้หรอก” แม็กซิมัสเค้นเสียงตอบขณะรั้งร่างอรชรไปนั่งบนเตียง “ในเมื่อเธอไม่ได้รักฉันแต่รักเจ้าจักริน ฉันก็ต้องใช้เล่ห์ใช้กลเพื่อให้ได้ครอบครองเธอ และฉันไม่สนด้วยว่าเธอจะมองว่าเลวแค่ไหน”
สมองของคนฟังค่อยๆ ชาหนึบจนสุดท้ายก็ไร้ความรู้สึก “ที่ได้ไป...ยังไม่พอใจใช่ไหมคะ” หล่อนถามเสียงเบาหวิว
เขายิ้มน้อยๆ ยกมือขึ้นมาโอบประคองดวงหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของหล่อน “สำหรับเธอ...” นิ้วแกร่งไล้น้อยๆ ที่กลีบปากอิ่ม
หล่อนเมินหน้าหนี ความเจ็บปวดพลุ่งพล่านจนร้าวไปทั้งอก “งั้นก็จัดการเดือนเสียสิคะ พาเดือนขึ้นเตียง” ดวงตากลมโตฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองเขาเขม็ง “กินให้อิ่ม...ขย้ำเดือนให้ย่อยยับคามือ แล้วจากนั้นเดือนจะได้ไปตามทางของตัวเองเสียที”
“ทางของเธอจะต้องมีฉันร่วมอยู่ด้วย เดือนกันยา”
“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ” หล่อนเมินหน้าหนีอีกครั้ง เจ็บร้าวรานไปทั้งอก เม
