เดือนกันยาก้าวลงจากรถของจักริน หล่อนยกมือไหว้ขอบคุณเขาก่อนจะปลีกตัวเข้าไปในบ้าน หัวใจของหล่อนอ่อนล้า ร่างกายของหล่อนอ่อนแรงเหลือเกิน
ป่านนี้แม็กซิมัสจะเป็นยังไงบ้างนะ...
“นังเดือน นังลูกไม่รักดี!” อำภาพรตรงเข้าจิกหัวลูกสาวแล้วตบเต็มแรง จนใบหน้าของเดือนกันยาสะบัดและแดงเป็นปื้น
“แม่...โอ๊ย...เดือนเจ็บ...”
“เจ็บแค่นี้ยังไม่สาสมกับที่มึงทำให้กูกับไอ้แก่ไปนอนคุกมาสามคืนเต็มๆ นี่ถ้าคุณจักรินไม่เห็นใจไปประกันตัวพวกกูออกมา กูกับพ่อของมึงก็คงถูกขังลืมไปแล้ว”
“แม่...ฉันขอโทษ...” หล่อนยกมือไหว้มารดาทั้งน้ำตา มองท่านอย่างขอความเห็นใจ
“มึงไม่ต้องมาบีบน้ำตา มึงจะต้องแต่งงานกับคุณจักรินให้เร็วที่สุด กูกับพ่อของมึงจะได้ไม่ต้องติดคุก เข้าใจไหม” อำภาพรพูดไปตบตีลูกสาวไปจนเดือนกันยาช้ำไปทั้งตัว
“จ้ะ...จ้ะแม่...”
เมื่อลูกสาวรับปาก อำภาพรจึงหยุดมือและผลักร่างบอบบางนั้นออกห่างอย่างโมโห “มึงขึ้นไปอาบน้ำอ
