“ใครคือหลานเจ้าของมหาลัย??”

ตึกรวม… ช่วงใกล้เที่ยงเต็มไปด้วยความวุ่นวายตามปกติ นักศึกษาหลายคณะเริ่มทยอยลงมาพร้อมกัน เสียงพูดคุยดังสลับกับเสียงหัวเราะและเสียงรองเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะไม่ขาดสาย กลิ่นอาหารกับกลิ่นหวานจากร้านน้ำปั่นลอยปะปนอยู่ในอากาศอุ่น ๆ ของกลางวัน ท่ามกลางผู้คนที่เดินกันขวักไขว่ เมลบีกลับเดินเร็วผิดปกติ เหมือนมีเป้าหมายบางอย่างรออยู่ข้างหน้า มือเล็กจับสายกระเป๋าแน่น ฝีเท้าแทบจะกลายเป็นกึ่งวิ่ง “เมลล…มึงจะรีบไปไหนเนี่ยย” น้ำตาลเรียกตามหลังเสียงยาน ๆ ต้องเร่งเดินให้ทันเพื่อนที่สปีดไม่เคยรอใคร “ก็เดี๋ยวคิวมันเยอะ” เมลบีตอบทั้งที่ยังไม่หยุดเดิน “คนเริ่มพักเที่ยงกันแล้ว ขี้เกียจไปยืนต่อคิวนาน ๆ” น้ำตาลถอนหายใจยาวอย่างคนชิน “เห้ออออ เลิกแดกบ้างนะมึง เบาหวานถามหาแล้วมั่ง” “เออน้าา” เมลบีโบกมือเหมือนไม่ใส่ใจ “ให้เบาหวานมันเป็นเรื่องของอนาคต” เมลบีรีบเดินต่อทันทีหลังพูดจบ เหมือนกลัวว่าช้าไปอีกวินาทีค