พ่อของเมลบีค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออก ก่อนจะพาเธอไปนั่งข้าง ๆ แม่ แล้วตัวเองก็เดินมาทรุดนั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับสกายพอดี
บรรยากาศในห้องเงียบลงเล็กน้อยแบบที่ไม่ต้องมีใครพูดก็รู้ว่ากำลังเริ่ม “ด่านสำคัญ”
สายตาของผู้เป็นพ่อมองสกายนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกมาเรียบ ๆ แต่ตรงประเด็นสุด ๆ
“อายุเท่าไร เรียนอะไร ทำงานอะไร… พ่อแม่เป็นใคร?”
คำถามมาเป็นชุดจนเมลบีแทบตั้งตัวไม่ทัน เธอรีบหันไปทำหน้างอใส่พ่อทันที
“ป๊า~ ถามอะไรแบบนั้น”
พ่อเหลือบมองลูกสาวนิดเดียวก่อนจะตอบเสียงนิ่ง
“ป๊าก็ต้องถามสิ ใครก็ไม่รู้มาเป็นแฟนลูกสาวป๊า” เขาหยุดเล็กน้อย น้ำเสียงจริงจังขึ้นอีกนิด
“เกิดไม่ใช่คนดี… จะทำยังไง”
คำพูดนั้นทำให้เมลบีเงียบลงทันที
ส่วนสกายที่นั่งฟังอยู่ก็สูดหายใจเข้าเบา ๆ เหมือนตั้งสติ ก่อนจะนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย สีหน้าไม่ได้กวน ไม่ได้เกร็งเกินไป แต่จริงจังพอให้รู้ว่าเขาให้เกียรติคำถามนี้
“ผมอาย
