“เรียกน้ำ”

เมลบียิ้มกว้างขึ้นนิดหนึ่ง มือเล็กยังคงจับมือของเขาไว้แน่นเหมือนกลัวว่าจะหลุดหายไป ก่อนที่เธอจะก้มลงจุ๊บเบา ๆ ลงบนหลังมือของสกายอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเบาจนแทบไม่มีเสียง แต่กลับชัดเจนพอจะทำให้ปลายนิ้วของเขาชะงักไปเสี้ยววินาที เธอไม่ได้หยุดแค่นั้น ริมฝีปากนุ่มค่อย ๆ ไล่จากหลังมือ…ขึ้นมาที่ข้อมือ… แล้วเลื่อนช้า ๆ ไปตามแนวแขนของเขาอย่างไม่รีบร้อน จนกระทั่ง… ใบหน้าของทั้งคู่ขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจอุ่น ๆ ที่แตะต้องกันแผ่วเบา สายตาของทั้งสองสบกันนิ่งราวกับเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา แต่ความรู้สึกมากมายกลับชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ ก่อนที่เมลบีจะค่อย ๆ ฉีกยิ้มออกมาเบา ๆ รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ทั้งเขิน ทั้งซ่อนความสุขไว้ไม่มิด สายตาของเมลบีค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงจากดวงตาของสกาย มาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของเขาแทน ลมหายใจของเธอแผ่วลงเล็กน้อย เหมือนกำลังตัดสิน