วันต่อมา
ครืด… ครืด… ครืด…
“ขอตัวรับสายสักครู่นะคะ”
ได๋บอกลูกค้าด้วยรอยยิ้มสุภาพ ก่อนจะเก็บม้วนสายวัดตัวเข้ามาในมือ
“ได้ค่ะ ไม่เป็นไรเลยค่ะ”
“เดี๋ยวมานะคะ”
เธอก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ มือบางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาสายตาเหลือบมองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคืออิฐ
“พี่อิฐ…”
เธอพึมพำเบาๆก่อนจะกดรับสาย
“ค่ะพี่อิฐ”
ปลายสายเงียบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เสียงของพี่ชายจะดังขึ้นอย่างรีบร้อนและเคร่งเครียด
“ได๋… พี่รู้แล้วนะ ว่าใครคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด”
คำพูดนั้นทำให้มือที่ถือโทรศัพท์ของเธอสั่นเล็กน้อย ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ ดีใจที่เธอจะได้หลุดพ้นจากเหตุการณ์บ้าๆนี้สักที
“พี่… พี่พูดว่าอะไรนะคะ”
ได๋ถามซ้ำทั้งที่ได้ยินชัด เพราะอยากที่จะมั่งใจว่าสิ่งที่ได้ยินไม่ผิดจริงๆ
“พี่รู้แล้วว่าใครเป็นคนทำให้เรื่องมันพังแบบนี้ และคนคนนั้นไม่ใช่พี่”
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ
