หลังจากที่ได๋และอัคนีทานข้าวกับที่บ้านเสร็จ ทั้งคู่ก็พากันกลับมาที่ร้านของได๋ บรรยากาศเงียบสงบยามค่ำคืนเข้ามาแทนที่ความครึกครื้นที่เคยมี ได๋เดินเข้าไปทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำและหยาดเหงื่อแรงกายของเธอ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่จนไหล่บางทรุดลงเล็กน้อย
”เฮ้ออออ“
เสียงถอนหายใจนั้นทำให้อัคนีที่กำลังเก็บของอยู่หันมามอง เขารีบก้าวเข้ามาหาหญิงสาวที่นั่งซึมอยู่ตรงหน้า
“เป็นอะไรหรือเปล่า ถอนหายใจแรงเชียว มีอะไรไม่สบายใจไหมบอกพี่ได้นะ”
อัคนียกมือขึ้นลูบไปที่ศีรษะของได๋เบาๆ ปลอบประโลมด้วยสัมผัสที่อบอุ่นอ่อนโยน เขาก้มลงมองใบหน้าเล็กของผู้หญิงคนที่เขารักด้วยแววตากังวลนิดๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะมีเรื่องทุกข์ใจเก็บไว้คนเดียว
”เปล่าค่ะ หนูแค่ไม่อยากจากที่นี่ไปค่ะ หนูอยากอยู่ที่นี่แล้วก็ทำงานที่นี่”
ได๋เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชั
