“ผม… เอ่อ… ผมไปเฝ้าไข้ได๋มาครับ”
อัคนีสารภาพอย่างตรงไปตรงมา เขาไม่อยากที่จะปฏิเสธอะไรอีกแล้ว และตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด คือการที่ทำให้เธอยอมรับว่าเขาเป็นพ่อของเด็กในท้องเท่านั้น
“ได๋งั้นเหรอ”
คุณหญิงปานนภาเอ่ยซ้ำ น้ำเสียงแปลกใจชัดเจน
“ผู้หญิงคนไหนกัน แม่ไม่เคยได้ยินชื่อเลย”
อัคนียังไม่ทันตอบเสียงช้อนอีกด้านหนึ่งก็หยุดลงกะทันหัน
“ได๋…”
ธามเอ่ยชื่อเธอแผ่วเบา เขาหันมามองอัคนีทันทีดวงตาฉายแววตกใจ ปนไม่แน่ใจ พร้อมกับหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
อัคนีสบตาเขาเพียงชั่วครู่ก่อนจะเบือนหน้าหนี
พลอยใสที่นั่งข้างธาม ชะงักมือที่ถือช้อน สายตาเลื่อนมองใบหน้าของสามีตัวเองช้าๆ เธอเห็นชัดว่าแววตานั้นไม่ใช่แค่สงสัย
แต่มันคือความเป็นห่วง พลอยใสยิ้มบางๆทั้งที่เจ็บปวด
“เฝ้าไข้งั้นหรอ ผู้หญิงคนไหนทำไมถึงต้องให้ลูกชายฉันไปเฝ้าเองแบบนั้น”
คุณอรรถพลขมวดคิ้วทันที
อัคนีนั่งลงหลังตรง แต่หัวใจกลั
