ร่างกำยำที่ถูกจับมัดไว้กับเตียงของโรงพยาบาลค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้นหลังจากฤิทธิ์ของยานอนหลับหมดลง
''จันทร์ จันทร์เจ้า ''เสียงแหบพร่าของกวินทร์เรียกหาคนรักภาพในหัวเขาหมุนไปมา
''ตื่นแล้วหรอลูก หิมไหมจ๊ะ ดิ่มน้ำมั๊ย''เสียงของผู้เป็นแม่เอ่ยถามลูกชายอย่างอ่อนโยน
''แม่ แม่มัดผมไว้ทำไม แม่ทำกับผมแบบนี้ทำไม ปล่อยผมปล่อย ผมจะไปหาจันทร์เจ้า ผมจะไปหาเธอปล่อย!!!!!'' กวินทร์พยายามจะดิ้นให้หลุดจากพันธนาการที่มัดทั้งข้อมือและข้อขาทั้งส้องข้างไว้แต่มันช่างไร้ประโยชน์
''ไปทำไม แม่จัดการแล้ว พวกนั้นมันเป็นอาชญากรนะวินทร์ลูกถูกพวกมันหลอก แม่ให้ลูกไปไม่ได้ แม่ไม่ยอม!!!''
''แม่หมายความว่ายังไง แม่จัดการอะไร อาชญากรอะไร บอกผมมานะแม่ทำอะไร!!!!''กวินทร์ตะโกนถามผู้เป็นมารดาอย่างคลุ้มคลั่ง
''ฉันก็ทำในสิ่งที่สมควรทำไง คนเป็นแม่มีหน้าที่อะไรถ้าไม่ใช่ปกป้องลูกของตัวเองให้พ้นจากพวกคนเลว มันฆ่าลูกแกไม่พอนะตาวินทร์มั
