สองปีต่อมา
“น้องริน!!” น้ำเสียงกัมปนาทของมารดาตะโกนลงมาจากระเบียงห้องแต่งตัวชั้นสอง
เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ ลำพังในสวนดอกไม้ของคุณแม่ ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ก่อนจะตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักของบิดา
คิมหันต์ช้อนตัวลูกสาวอุ้มเข้าเอว เมื่อกี้เขาเผลอโทรหาพนักงานทางญี่ปุ่นไม่ถึงครึ่งชั่วโมง หันมาอีกทีลูกสาวก็หายออกไปจากห้องเรือนกระจก ไม่คิดเลยว่ายัยตัวเล็กจะเดินได้ไกลจนถึงสวนดอกไม้ที่อยู่ด้านนอก
“พี่คิมดูมือลูกหน่อย เมื่อกี้ม่านเห็นน้องรินกำอะไรในมือไม่รู้” คนเป็นแม่วิ่งลงมาจากชั้นสอง ก่อนจะเข้าถึงตัวลูกสาว
คิมหันต์รีบวางเด็กหญิงตัวน้อยลงบนเก้าอี้ยาวสีขาว ก่อนจะพยายามแกะมือเล็กที่กำบางอย่างแน่นไม่ยอมปล่อย
“น้องรินขา ขอป๊ะป๋าดูหน่อยนะ” คนตัวโตใช้เสียงสองคุยกับลูกสาว
เด็กน้อยส่ายศีรษะทุยเล็กอย่างดื้อรั้น เบี่ยงตัวหนีมือบิดาเป็นพัลวัน
“จะให้ป๊ะป๋าดู หรือให้หม่ามี๊ดูคะ” นำเสียง
