หลายเดือนต่อมา
"แง๊~!!!"
เสียงร้องกระจองอแงแผดดังขึ้นกลางดึก ม่านฟ้าสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมๆ กับสามี มองหน้าปัดนาฬิกาบอกเวลาตีหนึ่งครึ่ง
ขาเรียวก้าวลงจากเตียง เดินตรงไปที่เปลเด็กที่อยู่ไม่ไกล เปิดมุ้งคลุมเปลอุ้มตัวเล็กที่นอนร้องไห้จ้าแนบหน้าอก
"น้องริน เป็นอะไรคะ" คุณแม่คนสวยอุ้มทารกน้อยวัยสี่เดือนมานั่งพิงเตียง กล่อมโยกเบาๆ ให้ลูกสาวหยุดร้อง
เด็กหญิงรินลดาจากที่สะอื้นฮัก ก็ค่อยๆ เงียบลงเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยของมารดา
"ร้องไห้เก่งเหมือนแม่" คนเป็นพ่อแซว หยัดตัวขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง ช้อนมือโอบไหล่ให้ภรรยาเอนกายพิงอีกทอด
"คนสวยหิวหรือเปล่าน๊า"
มือเรียวปลดกระดุมเสื้อนอน จัดการเอาเด็กหญิงเข้าเต้าด้วยความเคยชิน เสียงริมฝีปากเล็กดูดนมดังจ๊วบจ้าบแทนเสียงร้องไห้จนหมดสิ้น ม่านฟ้าจึงหันมามองสามีด้วยความห่วงใย
"พี่คิมนอนต่อเถอะค่ะ พรุ่งนี้มีประชุม"
แม้จะเป็นการประชุมออนไลน์ก็อยากให้สามีได้พัก
