“มึงจะใช้ชีวิตอยู่แบบนี้จริงอะ” เสียงไอ้นาฟดังแว่วอยู่แถว ๆ หูผม
“อืม” ขานรับกลับไปแบบไม่ได้คิดอะไร ผมนอนอยู่ห้องที่เอาไว้รับงานเคลียร์งานของเฮียทิว ซึ่งที่นี่ไม่ใช่ที่บ้านของเฮียทิว ที่นี่เป็นเซฟเฮาส์รับงานสีเทา
ผมไม่ได้กลับไปคอนโดที่เคยอยู่กับน้อง ไม่อยากเศร้า ผมพยายามไม่คิดถึงเรื่องเศร้าด้วยการรับทำงานที่เฮียทิวป้อนมาให้ทุกงาน ติดตามทวงหนี้ ก่อกวนจนกว่าจะยอมจ่าย ทวงชีวิต และอีกหลายอย่างที่เฮียทิวยังไม่วางมือ
“เฮียนอสฝากมาบอกว่ารู้แบบนี้ไม่น่าเสียเวลาไปช่วยมึงเลย”
“งั้นมึงฆ่ากูทีสิ กูเบื่อชีวิตแบบนี้แล้ว” ผมพูดออกมาจากใจจริง ๆ พร้อมดึงแจ็คเก็ตขึ้นมาคลุมหัว เนื่องจากไฟในห้องเปิดสว่างด้วยการปรบมือจากใครสักคน
ชีวิตของผมมันผิดพลาด หักเหเซไปทุกทาง บทจะแก้ไขก็ไม่ทันซะแล้ว
“ไม่คิดว่ามึงจะเป็นแบบนี้ กูไม่น่าเอามึงมาเป็นเพื่อนเลย เสียดายว่ะ เสียชื่อความเลวของกูหมด” ไอ้นาฟพึมพำ
“…” หมายถึง
