เรื่องมันเกิดเมื่อตอนตี 2 กว่า ๆ แต่ความจริงมันเริ่มตั้งแต่ไอ้หน้าจิ้มลิ้มมันก้าวเท้าเข้ามาในห้องอาหาร ภายนอกทุกอย่างอาจจะดูปกติ มีแค่ผมกับมันเท่านั้นที่รู้ว่าพายุกำลังเริ่มก่อตัว หลังจากที่ทุกคนหลับสนิทไอ้บิวมันก็ส่งข้อความมาให้ผม ‘แน่จริงมึงออกมา’
ผมก็ออกสิ แต่ก่อนออกไปก็เขียนโน้ตบอกนิเนลไว้แล้ว แม้ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาหาเธอไหมก็ตาม หวังว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดแล้วกัน
“มึงคิดว่าทำแบบนี้แล้วดีว่างั้น” ผมถามขณะที่ตัวผมถูกมัดกับเก้าอี้ พลาดตั้งแต่ผมเปิดประตูออกมาแล้วลูกน้องมันดักตีหัวผม ตอนนี้มีลูกน้องของมันแค่ 2 คนที่อยู่ที่นี่ มันน่าจะพาผมออกมาไกลจากขอนแก่น แต่ผมไม่รู้ว่าที่ไหน เพราะตื่นขึ้นมาก็อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมไฟส่องสลัว ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่ากี่โมงแล้ว ถ้ามันไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องของนิเนล มันไม่มีทางได้มาอยู่ตรงนี้ ไม่มีทางที่ผมจะยอมมันขนาดนี้
“ไม่รู้อะไรอย่าเสือกพูด”
“แล้วอะไรที่กูควรรู้
