“นี่มันสามวันมาแล้วนะ ทำไมยังติดต่อตาบิวไม่ได้สักที” คุณย่าถามคนของพี่บิวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เนื่องจากสามวันผ่านมาแล้วไม่มีอะไรคืบหน้าสักนิด ซ้ำคนของพี่บิวยังไม่ให้ฉันกับคุณย่าออกจากบ้าน รอบนี้คุณย่าโกรธพี่บิวมาก มีอย่างที่ไหนให้ใครก็ไม่รู้มายืนล้อมบ้านเป็นสิบ ๆ คน
“...” คนของพี่บิวนิ่ง ไม่รู้ว่าติดต่อไม่ได้ หรือไม่ได้ติดต่อ หรือติดต่อได้แต่ไม่บอกฉันกับคุณย่า
“พรุ่งนี้ฉันจะออกจากบ้าน ฉันมีโรงงานที่ต้องดูแล ไม่ว่างมาเล่นสงครามเด็กน้อยเป็นเพื่อนตาบิวอยู่หรอกนะ บอกเขาด้วย” คุณย่าตัดบทก่อนจะเดินเข้ามาในบ้าน เวลาตอนนี้ 2 ทุ่มกว่า ฉันเดินตามคุณย่ากลับเข้ามาในบ้าน คิดหาหนทางไหนก็ดูจะตันไปหมด ด้วยเหตุผลของพี่บิวที่ยกมาอ้างกับคุณย่า ทำให้คุณย่าไม่กล้าตัดสินใจอะไรมาก เดี๋ยวจะหาว่าคุณย่าไม่รัก
ทั้งที่ความจริงแล้วสิ่งที่พี่บิวทำไม่ใช่เรื่องดีเอาซะเลย
“เรื่องเด็กเล่นอะไรครับยาย” เสียงของพี่บิวดังม
