“มึงจะเอายังไง” ไอ้นาฟถามผม หลังจากที่มันกดสั่งอาหารแล้วนั่งเงียบ ๆ ภายในคอนโดที่ผมเคยอยู่กับนิเนลมาพักใหญ่ ผมเพิ่งออกจากโรงพยาบาลโดนสั่งให้รักษาตัวให้หายดีก่อน
“กำลังคิดอยู่ว่าควรถามเนลยังไง กลัวถ้ามันเป็นเรื่องจริงขึ้นมาแล้วเนลจะเสียใจที่กูคาดคั้น เผื่อเนลไม่อยากบอก เผื่อเนลอยากเก็บเป็นความลับ” ไม่รู้ว่าผมควรเริ่มต้นจากตรงไหน ถ้าถามแล้วไม่ใช่เรื่องจริงก็ดีไป แต่ถ้ามันใช่เรื่องจริง แล้วเป็นความลับที่เนลอยากเก็บเอาไว้ เธอคงจะรู้สึกแย่ไม่น้อย เพราะบางเรื่องเราก็ไม่ได้อยากให้คนอื่นรู้นอกจากตัวเราเอง
“ถ้างั้นก็ไม่ต้องถามไม่ต้องพูดถึง ไม่ต้องอยากรู้ ปล่อยให้มันเป็นความสงสัยของมึงและเป็นความลับของเมียมึงต่อไป เดี๋ยวนานไปเรื่องราวอื่น ๆ ก็จะมากลบเรื่องนี้ เมื่อเรื่องอื่นสำคัญกว่ามึงก็จะไม่นึกถึงเรื่องนี้อีก แบบนี้ดีกว่าไหม”
“…”
“ก็ในเมื่อไม่ว่าความจริงมันจะเป็นยังไง มึงก็รับได้ทั้งนั้น งั้นม
