เฮือก!
ซีลีนตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการตกใจจากภาพจำครั้งสุดท้าย
ครั้งสุดท้ายที่เธอจำได้คือ ฌองทำร้ายร่างกายเธอ...ลูก!
ดวงตาสีฟ้าก้มมองหน้าท้องแบนราบตนเองด้วยความตื่นตกใจ ก่อนจะเห็นว่ามีใครบางคนนอนอยู่ที่ปลายเท้า
ราฟาเอลฟุบหลับอยู่ข้างเตียง มือของเขากำผ้าคลุมที่คลุมตัวเธอแน่นจนน่าเอ็นดู พยายามขยับตัวไปปลุก แต่ก็ต้องชะงักเพราะอาการหน่วงท้องน้อยฉับพลัน
"อึก..."
สุดท้ายก็กลับไปนอนหนุนหมอนแน่นิ่ง เปลี่ยนมาเรียกชื่อเป็นการปลุกแทน
"ราล์ฟ...ราล์ฟ ราฟาเอล"
คนตัวโตขยับกายตามเสียงเรียก ใบหน้าของเขาดูอิดโรยเหมือนคนไม่ได้หลับไม่ได้นอนจนเธอถอนหายใจออกมา
จริงสิ...เมื่อคืนเธอเองก็ได้เจอเขานี่นา
ความทรงจำเหตุการณ์เมื่อคืนค่อยๆ กลับมาทีละน้อย มือเรียวจึงยกขึ้นมาจับหน้าท้องตนเองด้วยความไม่แน่ใจ
"ปะ เป็นอะไร ปวดท้องเหรอ" เขามือไว พุ่งไปกดออดเรียกพยาบาลทันทีโดยไม่รอคำตอบ "ปวดมากไหม?"
ซีลีนรีบส่ายหน้าปฏ
