หนึ่งสัปดาห์ที่ซีลีนใช้ชีวิตอยู่ในโรงแรมโดยมีแพทย์ติดตามอาการอย่างใกล้ชิด ตลอดการรักษาเธอเป็นเด็กดีอย่างที่สัญญาไว้กับเขา ขยับตัวให้น้อยที่สุด แม้ในเวลาที่ต้องการเข้าห้องน้ำ ราฟาเอลก็คอยอุ้มไปส่งและอุ้มกลับด้วยความระมัดระวัง
จะดื้อก็มีอยู่เรื่องเดียว
"หิว~"
เสียงประท้วงครวญครางดังออกมาจากปากคนตัวเล็ก ราฟาเอลมองหน้าจอแล็ปท็อปที่ให้ลูกน้องเอามาให้ก็เห็นว่าเพิ่งจะสิบโมง
วันนี้เธอจะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว เหลือเพียงการตรวจครั้งสุดท้ายในรอบสิบเอ็ดโมงเท่านั้น
"เพิ่งกินมื้อเช้าไปตอนเจ็ดโมงครึ่ง" เขาบ่นออกมาเบาๆ แต่ก็ยอมลุกไปล้างมือและเปิดตู้เย็นหยิบแอปเปิ้ลออกมาล้างให้ "ลูกเดียวนะ"
ไม่อยากให้ทานอาหารที่มีแป้งและน้ำตาลมากจนเกินไป ซึ่งเธอก็พยักหน้าเข้าใจพร้อมกับรอยยิ้มหวานทันที
"สามีใครเนี่ย น่ารักที่ซู้ดดดด"
คนตัวตัวหัวเราะเหอะกับคำพูดยกยอนั้น หากลองเขาไม่ตามใจเหมือนวันก่อน เธอคงอาละวาดร้อง
