โอเบย์ไม่ยอมให้เวลาเสียเปล่า มือหนาจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของครูสาวออกอย่างรวดเร็วทีละเม็ดจนเผยให้เห็นบราลูกไม้สีหวานที่โอบอุ้มหน้าอกอิ่มล้นมือเขาไว้
เขาไม่รอช้าใช้นิ้วเกี่ยวถลกบราตัวจิ๋วขึ้นไปกองไว้เหนือเนินอก ก่อนจะก้มลงฝังใบหน้าลงกับความนุ่มหยุ่นนั้นชิมความหวานอย่างหิวกระหาย
จ๊วบบบ!!
เสียงดูดดึงยอดอกที่แข็งเป็นไตชูชันดังระงมไปทั่วหลังผ้าม่านกั้นเตียงพยาบาล รสสัมผัสเปียกชื้นจากลิ้นร้อนของเด็กวัยรุ่นตัวตึงทำเอาข้าวหอมเสียวซ่านจนต้องแอ่นอกรับอย่างลืมตัว
“อื้อออ…อย่านะ...มันไม่ควร” ข้าวหอมครางประท้วงเสียงแผ่ว พยายามผลักไสศีรษะของเด็กหนุ่มออกไปแต่ร่างกายกลับทรยศความรู้สึก
มืออีกข้างของโอเบย์ไม่ได้อยู่นิ่ง เขาเอื้อมลงไปบีบขยำเต้าทรวงอวบอิ่มนั้นอย่างแรงตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน แรงบีบเฟ้นจากฝ่ามือหยาบโลนทำเอาครูสาวน้ำตาคลอด้วยความรัญจวนใจ ก่อนที่เขาจะเลื่อนมือต่ำลงไปลูบไล้ต้นขาเรียวเน
