เวลาเกือบสี่โมงเย็น แสงแดดอ่อนกำลังลงเปลี่ยนเป็นสีส้มรำไรตามทางเดินไม้ของวิทยาลัย
สิ่งที่โอเบย์จะต้องทำหลังจากเลิกเรียนนั่นก็คือการล้างห้องน้ำชายเพื่อปรับคะแนนพฤติกรรมตามที่ได้รับโทษมา
แต่สำหรับตัวตึงอย่างเขา มีหรือจะยอมก้มหน้าก้มตาขัดส้วมให้เมื่อยมือ เขาจัดการปีนรั้ววิทยาลัยอย่างคล่องแคล่ว แอบหนีออกไปดื้อๆ เพื่อไม่ให้ต้องเดินผ่านประตูใหญ่ให้พวกครูฝ่ายปกครองเห็นหน้า
เช้าวันต่อมา
“ครูข้าวหอม... เมื่อวานนายโอเบย์แอบหนีไป ไม่ยอมมาขัดห้องน้ำตามบทลงโทษ” ครูกัปตัน ครูหนุ่มฝ่ายปกครองเดินเข้ามาแจ้งข่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“อ่อ...ค่ะ... แล้วมาบอกฉันทำไมหรอคะ เรื่องนี้มันเป็นหน้าที่ของครูปกครองไม่ใช่หรอ”
ข้าวหอมตอบพลางหลบสายตา ใจหนึ่งเธอยังรู้สึกเสียววูบที่หว่างขาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ร้อนฉ่าในห้องพยาบาลเมื่อวาน น้ำกามอุ่นๆ ของเด็กนั่นเหมือนยังคงหลงเหลือความรู้สึกค้างคาอยู่ภายใน
“ผมอยากจะมา
