รถยนต์คันเล็กจอดสนิทอยู่หน้าบ้านปูนสองชั้นท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงไฟกิ่งหน้าบ้านสลัวๆ บรรยากาศภายในรถยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความใคร่ที่เพิ่งมอดลงไปไม่นาน
ข้าวหอมกำพวงมาลัยแน่น พยายามคุมลมหายใจให้ปกติที่สุด ทั้งที่กลางกายยังรู้สึกแฉะชื้นและคัดตึงไม่หาย
“ไปต่อที่ห้องผมมั้ยครับครู?”
โอเบย์ถามขึ้นเสียงพร่า พลางเอื้อมมือหนามาลูบไล้ต้นขาเนียนที่โผล่พ้นกระโปรงที่ยับย่น สายตาเจ้าเล่ห์ของเด็กช่างจ้องมองครูสาวอย่างท้าทาย
“อย่ามาทะลึ่ง…ลงไปได้แล้วโอเบย์” ข้าวหอมดุเสียงสั่น พยายามปัดมือซุกซนของเขาออกแต่กลับถูกเขาคว้าข้อมือไว้
“จะพูดเพื่ออะไรครับ… ในเมื่อผมข้ามเส้นเกินขั้นนั้นไปตั้งนานแล้ว” โอเบย์แสยะยิ้มร้าย เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมปนกลิ่นกามจางๆ ที่ติดตัวเธอมา
“ครูก็รู้ว่าผมจัดหนักแค่ไหน... หรือว่าที่รีบไล่ เพราะกลัวจะอดใจไม่ไหวจนต้องขอให้ผมซ้ำอีกรอบ”
เขากดจูบหนักๆ ลงบนหลังม
