โอเบย์ใช้นิ้วแกร่งลูบไล้ร่องรูที่ยังเต้นตุบๆ ของเธอเป็นการทิ้งท้าย สัมผัสเปียกแฉะที่โคนนิ้วทำเอาเขาแทบไม่อยากละมือออก แต่ข้าวหอมที่เริ่มคุมสติได้รีบพยายามหนีบขาตัวเองเข้าหากันพัลวันเพื่อสลัดมือร้ายนั้นออก
“พี่สินจัยคะ... ไหนว่าอยากกินกาแฟไม่ใช่เหรอคะ... เราออกไปซื้อที่คาเฟ่วิทลัยกันเถอะค่ะ”
ข้าวหอมฝืนพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามไม่ให้สั่น ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนทั้งที่เรียวขาขาวเนียนยังสั่นจนแทบยืนไม่อยู่
โอเบย์ที่อยู่ใต้โต๊ะยังไม่ยอมหยุดง่ายๆ เขาแกล้งลูบไล้ขาอ่อนเนียนนุ่มจงใจลากผ่านจุดอ่อนไหวแรงๆ อย่างนึกสนุกตามประสาวัยรุ่นคึกคะนองที่ชอบเห็นครูสาวหลุดอาการ
“อ้าว... เอางั้นเหรอ ก็ดีเหมือนกัน งั้นไปสิ” สินจัยตอบอย่างงงๆ แต่ก็ยอมลุกตาม
“รีบไปกันเถอะค่ะ...”
ข้าวหอมไม่รอช้า เธอรีบพุ่งไปคว้าแขนรุ่นพี่สาวแล้วดึงรั้งออกจากห้องพักครูทันที ทิ้งให้เด็กไฟฟ้าตัวตึงติดเกาะอยู่ใต้โต๊ะเพียงลำพัง
คร
