โครม! เสียงบางอย่างกระแทกเข้ากับหลังคาหน้าต่างสังกะสีทางห้องครัวอย่างแรง น้ำรินสะดุ้งสุดตัวจนเทียนในมือเกือบหล่น "ว๊าย! เสียงอะไรคะคุณชล"
"น่าจะเป็นกิ่งไม้ใหญ่หักลงมาทับรางน้ำครับคุณน้ำริน ถ้าปล่อยไว้ฝ้าเพดานอาจจะถล่มลงมาได้ อยู่ในนี้ก่อนนะครับ อย่าเพิ่งออกมา!"
ชลนทีไม่รอช้า เขาคว้าไฟฉายกระบอกเล็กที่ติดตัวมาแล้วพุ่งตัวออกจากประตูหลังบ้านไปทันที น้ำรินได้แต่ยืนตัวสั่นถือเทียนมองตามแผ่นหลังกว้างที่หายไปในม่านฝนสีดำสนิท
เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีแต่กลับยาวนานเหมือนเป็นชั่วโมง ในที่สุดบานประตูหลังบ้านก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชลนทีที่ก้าวกลับเข้ามา เขายืนหอบหายใจถี่ ทั่วทั้งตัว "เปียกโชก" ตั้งแต่เส้นผมลงมาจนถึงรองเท้า
เสื้อเชิ้ตสีซีดที่เขาใส่ บัดนี้เนื้อผ้าเปียกน้ำจนแนบสนิทไปกับลำตัว เผยให้เห็นแผ่นอกหนาและมัดกล้ามหน้าท้องที่เป็นรูปทรงชัดเจน แขนเสื้อที่พับขึ้นเผยให้เห็นท่อนแ
