กลางทุ่งผักสีเขียวขจีที่เรียงรายเป็นระเบียบ "น้ำริน" กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่กับการพรวนดินและเด็ดหญ้าออกจากแปลงคะน้าอ่อนอย่างเบามือ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมและซอกคอขาวระหง ความเงียบสงบมีเพียงเสียงนกร้อง จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินเข้ามาใกล้
"ขอโทษครับ... ใช่บ้านคุณน้ำรินหรือเปล่าครับ?"
เสียงทุ้มต่ำและนิ่งลึกทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย น้ำรินเงยหน้าขึ้นมองแล้วต้องหยีตาเพราะแสงแดดที่ส่องลงมาที่แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มตรงหน้า
"ชลนที" ยืนอยู่ตรงขอบแปลงผัก ในมือถือแฟ้มเอกสารและหมวกสาน เขาจ้องมองหญิงสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย... และความชื่นชมในความสะอาดตาของที่นี่
"ค่ะ... น้ำรินเองค่ะ คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?"
น้ำรินตอบเสียงแผ่ว พลางรีบดึงผ้าขาม้าที่คล้องคอมาเช็ดมือที่เปื้อนดินอย่างเคอะเขิน เธอไม่ค่อยชินกับการที่มีคนแปลกหน้า โดยเฉพาะชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานแบบนี้มาหาถึงที่บ้าน
"ผมชลน
