เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีดังสนั่นราวกับจะถล่มกระท่อมหลังเล็กให้ทลายลงมา แต่มันกลับช่วยตัดขาดโลกภายนอกทิ้งไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางความสลัว
แทนทิ้งผ้าเช็ดตัวในมือลงพื้นอย่างไร้ความหมาย สายตาของเขาจ้องมองหยดน้ำที่เกาะพราวบนลาดไหล่บางและยอดอกที่ชูชันเพราะความหนาวสั่น
เขาลดมือลงเชยคางนีนขึ้นมา แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้วูบไหวไปด้วยความรู้สึกที่ปิดไม่มิด
"นีน... อย่ามองกูด้วยสายตาแบบนั้น" เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "อย่าทำเหมือนมึงเกลียดกู ทั้งที่ร่างกายมึงกำลังเรียกหากูขนาดนี้"
แทนโน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ นีนหลับตาลงรับสัมผัสที่เธอโหยหามาตลอดหลายสัปดาห์ ริมฝีปากหนาแตะลงบนกลีบปากบางอย่างแผ่วเบาในคราแรก เป็นการจูบที่ "ปลอบประโลม" ราวกับจะขอโทษสำหรับความห่างเหินที่ผ่านมา สัมผัสอุ่นชื้นของเขาทำให้นีนที่กำลังหนาวสั่นเริ่มรู้สึกถึงกระแสความร้อน
