นักร้องสาวหอบกระเป๋าสะพายใบใหญ่ เดินเร็ว ๆ ผ่านห้องนั่งเล่นที่คนในครอบครัวคลาร์กนั่งรวมตัวกันเพื่อรอกินมื้อเที่ยง จำต้องหยุดทักทายผู้ใหญ่ไม่ให้เสียมารยาทแม้จะรีบเพียงใดก็ตาม
“เจนิสไปทำงานก่อนนะคะคุณลุงคุณป้า”
“ไม่กินข้าวก่อนเหรอจ๊ะ เด็กกำลังจัดโต๊ะ”
พาขวัญเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ไม่ต่างจากคนต้นเรื่องที่ตอนนี้เงยหน้าจากจอไอแพดมองเธอด้วยสายตากังวล
“เอ่อ ไม่ดีกว่าค่ะ เจนิสรีบมากเลย วันนี้ตื่นสายค่ะ”
พูดพลางแอบส่งสายตาตัดพ้อไปยังคนตัวโตที่จ้องมายังเธอเขม็ง
“รีบแค่ไหนก็ต้องกินข้าว เธอจะไปเต้นแร้งเต้นกาได้ยังไง เกิดเป็นลมขึ้นมาคนอื่นจะเดือดร้อน ทำตัวให้เป็นมืออาชีพหน่อย”
คนที่ถูกกล่าวหาว่าไม่เป็นมืออาชีพตวัดสายตามองค้อน เธอตื่นนอนตั้งนานแล้ว แต่เป็นเขาไม่ใช่เหรอที่จับเธอกินเสียหลายรอบ จนแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะยืนอยู่แล้ว
“พอร์ช พูดจากับน้องให้มันดี ๆ หน่อย แต่ที่พี่เขาพูดก็จริงนะจ๊ะ ถ้าไม่ก
