“อะไรวะอ้อย มีปากก็พูดดิ พูดกำกวมแบบนี้จะคุยกันเข้าใจไหมล่ะ” แล้วเขาก็เริ่มเดือดขึ้นอีกครั้ง รุนแรงแค่คำพูดแต่ร่างกายเขากอดฉันไว้เบา ๆ เหมือนกลัวฉันจะเจ็บ แล้วเขาก็เอ่ย “ไม่รักกันแล้วใช่ไหมถึงหนีมาแบบนี้”
ไม่รักเหรอ หึ ใครกันแน่ที่ไม่รัก
ทำไมเขาถึงกล้าถามประโยคนี้นะ
“แล้วที่โกหกกัน เรียกรักกันเหรอ” ฉันย้อนถามขณะที่เขายังคงกอด
“โกหกอะไร แม่ไม่ใช่เหรอที่จู่ ๆ ก็หนีพ่อมา” เขาผละกอดออก มองหน้าฉันเหมือนฉันเป็นคนผิด
“...”คงเห็นฉันโง่มากสินะ นี่ไงสาเหตุที่ฉันไม่อยากเจอเขาเพราะถ้าเจอแล้วเขาก็จะสรรหาคำโกหกมาลวงหลอกฉัน
“คุยกันเถอะ ว่ามาเลย บอกพ่อมาว่าพ่อทำอะไรให้แม่ไม่ชอบแม่ถึงได้ทิ้งพ่อมาแบบนี้” ช้างพลายส่งสายตาอ้อนวอน
แม้ไม่อยากจะพูด แต่คงต้องพูดคุยเพื่อตัดปัญหาสิ
“ถ้าอธิบายให้ฟังแล้วมึงจะไปใช่ไหม” ฉันต่อรองเพราะยังไงซะเรื่องที่ฉันพูดเขาก็ต้องยอมรับ ไม่ยอมรับก็หน้าด้านเกินไป เพราะสิ่งที่
