“หึ มาตามเมียกลับบ้าน หมดเวลาของชู้ละ” ช้างพลายเดินเข้ามากระชากข้อมือฉันพร้อมสายตาดูถูกดูแคลน สายตาแบบนี้ฉันเพิ่งเคยเห็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมา
“...” ฉันนิ่ง เลือกที่จะเงียบ พูดไปก็เปลืองน้ำลาย แรงบีบที่ข้อมือฉันแรงขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมการฟาดฟันทางสายตาของเราทั้งคู่
จนกระทั่ง...
“มึงทำแบบนี้ได้ไงวะ กูให้มึงไม่พอหรือมึงคันมากจนอยากเอากับคนอื่น” สายตาที่เหยียดหยามว่าเจ็บแล้ว แต่ประโยคนี้ทำฉันเจ็บแปลบที่หัวใจ ฉันไม่สู้หรือดันทุรังที่จะดึงแขนออกเพราะกลัวการปะทะของเราจะกระทบลูกในท้อง
“...” สิ่งที่ทำคือการยืนมองเขาแล้วก็ร้องไห้ ทั้งที่เป็นคนผิดสัญญายังมีหน้ามาด่าทอฉัน
“มึงร้องทำไม ต้องเป็นกูดิที่ควรร้อง”
“...” เหอะ เขาน่ะเหรอที่ควรร้อง ร้องเพื่ออะไรล่ะ
“กูรักมึงไม่พอเหรอ มึงถึงทำแบบนี้กับกู” เขาร้องไห้และพูดเหมือนฉันเป็นคนผิด ทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเนี่ยนะ
“...”
“จะเงียบใช่ไหม” ช้าง
